Pema pa emër

Një pemë nuk zgjedh ku rritet. Rritet, kaq. Dhe kur era e shkulë, nuk protestohet. Bie, dhe në rënien e saj, merr me vete gjithë kujtesën e tokës.

Jam një pemë e shkulur. Jo nga dhuna, jo nga aksidenti. Nga një vendim i ngadaltë që nuk ishte vërtet i tillë.

Mërgimi nuk është një vend. Është një gjendje. Një gjendje pezullimi midis asaj që ishe dhe asaj që nuk do të jesh kurrë plotësisht.

Praga më mësoi heshtjen. Jo atë që durohet, por atë që zgjidhet.

Pema pa emër është ajo që rritet midis dy tokave. Rrënjët e saj nuk dinë më se cilës tokë i përkasin. Por qëndrojnë.

Të shkruash nga mërgimi do të thotë të shkruash nga ajo çarje. Nga ai hapësirë midis dy botëve ku fjalët nuk i përkasin askujt.

Pema nuk e di që është e bukur. Nuk e di që është vetëm. Rritet, përkulet, reziston. Dhe kur vdes, vdes në këmbë.