Bojë dhe hi

Të shkruash do të thotë të djegësh diçka. Një siguri, një kujtim, një version të vetes që e besoje përfundimtare. Boja nuk rrjedh: ajo konsumon.

Nuk kam besuar kurrë te shkrimi si ndërtim. Nuk ndërtohet një libër. Digjet. Merret gjithçka që dihet dhe i vihet zjarri. Ajo që mbijeton flakët, është teksti.

Ka në çdo fjali një pjesë shkatërrimi. Të zgjedhësh një fjalë do të thotë të heqësh dorë nga një mijë të tjera.

Hiri ka këtë bukuri: nuk gënjen. Është ajo që mbetet kur e tepërta ka djegur. Asnjë zbukurim, asnjë pretendim.

Mendoj për të gjitha dorëshkrimet që kam shkatërruar. Jo nga zemërimi, as nga zhgënjimi. Nga domosdoshmëria.

Boja dhe hiri janë nga e njëjta familje. Njëra është premtimi, tjetra është kujtimi. Midis tyre, ka zjarrin. Dhe zjarri është akti i shkrimit.