Heshtja e gurëve

Ka rrënoja që nuk kërkojnë asgjë. Nuk duan të restaurohen, as të kuptohen. Qëndrojnë, kaq. Dhe në atë kokëfortësi të heshtur, thonë më shumë se çdo libër.

Kam kërkuar gjatë fjalët për të përshkruar atë që ndiej përpara një muri që shembet. Nuk është nostalgjí. Nuk është trishtim. Është një formë respekti. Muri ka kaluar kohën pa i kërkuar asgjë askujt.

Shkruhet ndonjëherë si ndërtohet një mur. Gur pas guri, pa ditur nëse dikush do të kalojë ndonjëherë përpara. Shkrimi, kur është i sinqertë, nuk kërkon shikimin. Vendoset, si pluhuri mbi gurë, dhe pret.

Ajo që më magjeps te rrënojat është mungesa e plotë e kotësisë. Kanë hequr dorë nga gjithçka që i bënte të dobishme. Mbetet vetëm forma, dhe në atë formë të zhveshur, një bukuri që arkitekti nuk e kishte parashikuar.

Mendoj shpesh për fjalët e mia si gurë. Disa do të qëndrojnë. Të tjera do të shemben. Nuk kam asnjë kontroll mbi atë që do të mbetet.

Heshtja e gurëve nuk është zbrazëti. Është plotësi. Plot me gjithçka që u tha, u jetua, u harrua. Gurët kujtojnë pa kujtesë.